Het verhaal van Céline
‘Mijn belangrijkste doel is om die lach weer op het gezicht van kinderen te brengen. Ook al is dat misschien een ambitieus doel, als het bij een paar kinderen lukt, geeft dat zoveel voldoening.’
Werken in de jeugdzorg is voor Céline meer dan een baan. Het is een roeping. Als basispsycholoog bij Lionarons, een kleinschalige organisatie voor ambulante geestelijke gezondheidszorg in Zuid-Limburg, werkt ze met kinderen en jongeren van 4 tot 18 jaar. Wat haar drijft, is de overtuiging dat elk kind recht heeft op een zorgeloze jeugd, zelfs als de omstandigheden dat moeilijk maken.
Céline’s dagen zijn divers. De ene keer speelt ze in de spelkamer met een kind van vijf, de andere keer begeleidt ze een tiener met stemmingsproblemen. Die afwisseling maakt haar werk niet alleen uitdagend, maar ook waardevol. ‘Wat me het meest raakt, is het vertrouwen dat kinderen in me stellen. Wanneer ze iets met me delen dat ze elders moeilijk vinden om te bespreken, weet ik dat ik op de goede weg ben.’
De zorg is niet altijd rozengeur en maneschijn. Er zijn ook moeilijke momenten, wanneer ouders bijvoorbeeld verwachtingen hebben die niet stroken met wat Céline ziet. ‘Soms melden ouders hun kind aan met de overtuiging dat het bijvoorbeeld ADHD heeft, maar zie ik dat er veel meer aan de hand is. Als ouders daar niet voor openstaan, kan dat lastig zijn. Maar in de loop der jaren heb ik geleerd dat ik niet iedereen kan helpen. Dat is een belangrijke les.’
Wat Céline kracht geeft, is de steun van haar team. Ze werkt in een relatief jong, gedreven team waar ruimte is voor overleg en waar collega’s elkaar steunen. Daarnaast werkt ze ook veel samen met zorgprofessionals van andere organisaties mocht dit de hulpvraag ten goede komen. Het is fijn om te kunnen sparren binnen en buiten de eigen zorginstelling. ‘Werken in de zorg kan zwaar zijn, zeker wanneer je kinderen met een moeilijke thuissituatie helpt. Maar we vangen elkaar op, zowel in werkinhoudelijke als persoonlijke zin.’
Het verhaal van een 16-jarig meisje heeft Céline’s kijk op haar werk veranderd. Het meisje was beschadigd door haar verleden en testte continu de grenzen van het vertrouwen. ‘Ze probeerde me uit, vroeg me dingen die me op de proef stelden. Ik bleef eerlijk en open, en hoewel ik dacht dat ik weinig vooruitgang boekte, vertelde ze me later hoeveel rust ze door onze gesprekken had gevonden. Dat was een eye-opener: zelfs als je denkt dat je weinig bereikt, kun je al veel betekenen.’
Céline doet haar werk met passie en toewijding. Ze weet dat niet alles opgelost kan worden, maar juist in de kleine momenten van vooruitgang vindt ze voldoening. ‘Het geeft me kracht om te weten dat ik een verschil kan maken, al is het maar in kleine stapjes.’