Het verhaal van Bonnie

Het is duidelijk dat ze niet zomaar in de jeugdzorg is beland. Al van jongs af aan voelde ze dat ze iets met mensen wilde doen, iets wat ertoe deed.  En dat vond ze bij Zorgen & Zo, een organisatie die zich richt op het begeleiden van kinderen en volwassenen, met psychische problemen of een verstandelijke beperking. 

‘Ik werk graag  met jongvolwassenen, maar de dynamiek met jongeren, dat speelse en tegelijk serieuze, dat trekt me enorm aan. ‘Ze glimlacht wanneer ze vertelt hoe jongeren reageren als ze haar weer zien.’ Dat ze dan zeggen: ‘He, daar is Bonnie weer! Dat is voor mij het teken dat ik iets goed doe.’

Kleine successen

Haar werkterrein is niet een standaard kantoor, maar de woonkamers, de keukentafels, of bankjes in parken. ‘Als ambulant casemanager kom ik bij de mensen thuis, in hun eigen omgeving. Dat is waar je echt verschil kunt maken.’ Ze vertelt over een jongere die liever niet thuis afsprak omdat opruimen lastig was. ‘Dan ontmoeten  we elkaar bij de McDonalds, drinken iets, en langzaam ontstaat er ruimte voor een gesprek.

Elk gesprek is anders, elke jongere brengt zijn eigen verhaal. ‘Soms lijkt een stap vooruit heel klein voor de buitenwereld, maar voor die jongere is het enorm.’ Ze pauzeert even, nadenkend over hoe ze het wil uitleggen. ‘Het gaat om de erkenning van die kleine stapjes, om het vieren van die momenten. Als een jongere bijvoorbeeld eindelijk op tijd komt voor een afspraak, dan weet je dat je op de goede weg bent.’

We moeten blijven geloven in de kracht van kleine stappen, van samen vooruit gaan. Dat is wat ik mijn jongeren wil meegeven: je hoeft het niet alleen te doen, we doen het samen.

 

Samenwerking

Wat haar werk bijzonder maakt, is de nauwe samenwerking met collega’s en andere hulpverleners. ‘Het is niet alleen mijn verantwoordelijkheid,’ zegt ze beslist. ‘We hebben altijd meerdere mensen betrokken, zodat  er continuïteit is, ook als ik er niet ben. ‘Dat zorgt voor een stabiele omgeving voor de jongeren.’  Ze vertelt hoe de lijnen tussen verschillende disciplines soms dun zijn, maar altijd gericht op hetzelfde doel: de vooruitgang van het kind.

‘Je werkt samen met psychiaters, jobcoaches, scholen… Iedereen heeft zij eigen rol, maar het moet wel op elkaar aansluiten. Het is belangrijk dat we dezelfde kant op werken, dat er geen tegenstrijdigheden zijn.’ Ze knikt terwijl ze dit zegt; ‘Alleen zo kunnen we echt iets betekenen.’

De persoon achter de hulpverlener

‘Ik ben zelf bekend met angsten en depressie. Het is niet iets waar ik vaak over praat, maar ik deel het wel met mijn cliënten als het kan helpen.’ Ze vertelt hoe haar eigen ervaringen haar hebben gevormd, hoe ze nu haar kracht haalt uit wat ze zelf heeft overwonnen. ‘Herstel is mogelijk’ zegt ze met overtuiging. ‘Ik weet hoe donker het kan zijn, maar ik weet ook dat er altijd een weg vooruit is.’

Ze lacht weer. ‘En ja, humor is voor mij heel belangrijk. Je moet ook kunnen lachen, zelfs in de moeilijke momenten. Dat breekt het ijs, dat maakt alles net even iets lichter.’

Het is misschien zwaar werk, maar het is ook het mooiste wat er is.