Het verhaal van Marcel
Van glasfabriek naar jongerengroep: met nieuwe energie een nieuwe richting in.
“Het is heel raar gegaan”, lacht Marcel Ubachs. “Ik sport veel en toevallig werken veel van mijn sportvrienden in de jeugdzorg. Met hen bespreek ik van alles. Ik zei wel eens dat werken in de zorg mij leuk leek, maar dat ouderenzorg – waar mijn vrouw werkt – niet echt iets voor mij was. Werken met jongeren leek mij juist wél interessant. Maar ja, ik had een goede baan in de productie en ik dacht er niet serieus over na om van beroep te veranderen, ondanks dat ik toe was aan meer uitdaging.”
Nadine van Mierlo Fotografie
Marcel twijfelde, totdat de glasfabriek waar hij al 22 jaar werkte ging reorganiseren. “Ik moest eruit en dacht na over wat ik ging doen. Tot een van mijn sportmaten voorstelde om een dag mee te lopen bij Mondriaan om zo te ervaren of de zorg wellicht iets voor mij was. Ik liep eerst een dag mee in de ouderenzorg in Heerlen, maar dat was inderdaad niet de plek voor mij. Toen regelde mijn sportmaat dat ik in Maastricht bij Kind en Jeugd kon meelopen. Dit was voor mij een duidelijke match. Gelukkig was het wederzijds en mocht ik in oktober starten met werken op die plek. Zo is het allemaal begonnen.” De reorganisatie in de glasfabriek kwam volgens Marcel als geroepen. “Ik begon mijn werk een beetje geestdodend te vinden. Iedere dag meer van hetzelfde.”
Goed ritme
In februari dit jaar startte Marcel met zijn opleiding Persoonlijk begeleider maatschappelijke zorg. “Vooral in het begin was het wel pittig. Ik krijg veel informatie en moet er wel echt iets voor doen om die informatie allemaal te onthouden. Vroeger las ik een boek de avond voordat ik een toets had en dan kwam het wel goed. Nu moet ik dingen echt meerdere keren doornemen voordat ze blijven hangen. Maar ik heb er na een paar weken een goed ritme in gevonden.
Ik ga één dag in de week naar school en werk er drie of vier dagen naast. Dat is goed te doen.
Geen dag is hetzelfde
Het grote verschil tussen zijn oude en zijn nieuwe werk is volgens Marcel de afwisseling en het onvoorspelbare. “In mijn vorige baan waren er regelmatig problemen om op te lossen, maar de oplossing was vrijwel altijd hetzelfde. Dat is bij jongeren wel anders. Wat voor de één werkt is niet de manier voor de ander. Geen dag is hetzelfde, want ieder mens is anders. Iedere jongere heeft een andere handleiding. En soms kunnen ze iets verdragen waar ze de volgende dag ineens niet tegen kunnen. Hun humeur kan ineens omslaan.” De jongeren kunnen het goed met Marcel vinden. “Ik sta er neutraal in, zonder vooroordelen. Omdat ik het vak nog niet beheers, begin ik met een band opbouwen. Van daaruit ga ik verder, dat lukt vrij goed.”
Omgekeerde wereld
Marcel geeft eerlijk toe dat hij zich wel eens hulpeloos of nutteloos voelt, omdat hij helemaal vanaf nul begint. “Ik werkte 30 jaar in de productie waarvan 22 jaar bij dezelfde werkgever. Ik wist alles, hoefde nooit iets te vragen. Anderen kwamen juist met hun vragen bij mij. Nu is het andersom. Ik weet weinig tot niks en moet van alles vragen. Daardoor voelde ik me vooral in het begin wel eens nutteloos. Gelukkig heb ik leuke collega’s die hun vak goed beheersen. Ze hebben me vanaf de eerste dag bij het werk betrokken. Ik heb bij alle drie de MiKX-groepen meegelopen en de collega’s zijn allemaal even leuk.”
Mensenkennis
De sportmaten vinden het ook allemaal leuk dat Marcel de switch heeft gemaakt. Vooral degene die Marcel aandroeg. “Hij zag meer in mij dan ikzelf. Ik twijfelde namelijk of ik wel geschikt zou zijn voor dit werk. Hij nam toch een risico door iemand zonder ervaring aan te bevelen. Maar wat ik wel heb meegenomen uit mijn eerdere werk, is mijn mensenkennis en het aanvoelen hoe je met iemand omgaat.
Ik heb veel mensen aangestuurd en dingen aangeleerd, waaronder ook jongeren. Daar heb ik nu profijt van.
Samen achter de laptop
Aangestoken en aangespoord door Marcel is ook zijn vrouw aan een opleiding begonnen. “Ze werkt in de ouderenzorg en studeert nu voor verpleegkundige. Ze twijfelde al heel lang over die opleiding. Onze kinderen vinden het maar raar als wij allebei achter onze laptop en boeken zitten te leren.”