Een perspectief voor elk kind

Van glasfabriek naar jongerengroep: met nieuwe energie een nieuwe richting in.

Lees het verhaal van Marcel

“Als je alleen reageert op wat je ziet, mis je de kern. Maar als je de tijd neemt om de band aan te gaan, verandert alles.”

Lees het verhaal van Rabia

“Aanwezig zijn, ruimte bieden en me niet beter voordoen, dat is mijn kracht. Want in die echte ontmoeting gebeurt het.”

Lees het verhaal van Mady

Ik gebruik mezelf als middel, de hele dag door. Dat doe ik bewust. Door te spiegelen en gedrag te ondertitelen probeer ik het kind inzicht te geven in zichzelf. En altijd probeer ik me in te leven: Hoe voelt het voor jou? Hoe ziet jouw wereld eruit?

Lees het verhaal van Kyona

Humor helpt moeilijke momenten te relativeren. “Als de kindjes naar school gaan, vind ik dat vaak jammer. Je bouwt een band op”.

Lees het verhaal van Bregje

"Je gunt elk kind de kans om te bloeien," vertelt Jill, een gedreven begeleider bij het Leefhuis van Talent. 

Lees het verhaal van Jill

'‘Mijn belangrijkste doel is om die lach weer op het gezicht van kinderen te brengen. Ook al is dat misschien een ambitieus doel, als het bij een paar kinderen lukt, geeft dat zoveel voldoening.’'

Lees het verhaal van Céline 

"Je gunt elk kind dat gevoel van acceptatie en erbij horen," vertelt Tessy. Al zeventien jaar is zij het hart en de ziel achter N-joy4Kidz, een plek waar kinderen zich veilig voelen, kunnen groeien en vooral zichzelf mogen zijn. 

Lees het verhaal van Tessy

‘Het is de combinatie van uitdaging en betrokkenheid. Je bent er voor jongeren op hun moeilijkste momenten, en dat maakt elke kleine vooruitgang zo waardevol.’

Lees het verhaal van Bonnie

“Dat ik iets kan betekenen voor jongeren die in een moeilijke situatie zitten, dat ik ervoor kan zorgen dat zij zich niet alleen en onbegrepen hoeven voelen, dát is wat mijn werk zo speciaal maakt. 

Lees het verhaal van Mandy

"Op vrijdagavond eten we frietjes voor de TV, of stoeien we samen. Ik vind het belangrijk om deze mooie momenten ook te creëren, het is voor de jongeren vaak al moeilijk genoeg.”

Lees het verhaal van Lara

"Kinderen slapen niet uit, die staan in alle vroegte al klaar om te spelen. Laatst - ik kwam om 8 uur de kliniek binnen - stond ie daar al te wachten: Kleine jongen, knuffel onder de arm. ‘Kijk!’ riep hij en wees naar zijn glow-in-the-dark-pyjama. ‘Hij doet het nog!’ Dan begin je toch gelijk vrolijk aan je werkdag?"

Lees het verhaal van Jelle

Yrja neemt het hele gezin mee in de behandeling. “Eigenlijk zijn ouders en kinderen onlosmakelijk met elkaar verbonden,” vertelt ze. En dat blijkt wel, want zelfs bij een traumabehandeling doen ouder en kind het samen.

Lees het verhaal van Yrja

Ze kwam voorzichtig naar het kantoor lopen waar ik zat. Ze keek me aan en vroeg: “Wie ben jij?” Ik vertelde haar dat ik Gertie heet en ze zei: “Ben jij die oma?” Met een glimlach antwoordde ik: “Ja dat ben ik; zo noemen de kinderen mij.”  

Lees het verhaal van Gertie